Hikaye (Çirok) Köşesi

Kategori: Genel | 0

                                                 

 

                                            Axê Kêvruşkê/Tavşanın Ahı

 

Li welatê me serhedê da li göndê Beroj da malbateki pir feqir ü şerpeze hebu. Bi şivani, gavani ü mirêbati zikê xwe têr dikirin. İja eva malbata pir ji goşt hez dikirin. Kü li ciki goşt biditina nexarana nexweş diketin. Di wan göndê doranda vi malbati tenê nêçirvani dikirin, ji bo goşt. İja goştê roviya ji dixarin. Zivistan meha çile bu, çokek berf lierdê hebu, rojeki ji vi malbatê birê mezin Reşo teji ya xwe dide peyê xwe tere nêçirê. Çiya u bani digere. Li newaleki da binê darekida kêvruşkeki divine. Kêvruşk dema radizên çevê wan vekiri dimine. Nêçirvan Reşo digot; ez hêdi hêdi çum nêzikiya kêvruşkê, min çoyê xwe bilind kir ü li nav herdu çevê kêvruşkê pir zeğm lêxıst, herdu çevê wi li alyê çep u rastê rijyan, min hema şerjê kir u ani malê pijand, bi zar u zêrça bihevra xwarin.

Reşo hemu ciya digeriya, li mala da nav mijulê xweda bi kêf u henek pirsa vi kêvruşkê dikir, hırre hırra wibu dikeniya. Welatê serhedê da  roj pir kinin, wext pir zu derbasdibin. Jina Reşo diwelide, pitokeki lawin ji ra tê dünyayê. …….. Dawya çirokê paşê

                                                     

 

 

 

                                     Hüsti Xar             

             Erê hevalno, hüsti xarbun zore, hüsti xarbun ji belengaziye be daha pır zore. Mezina digotin evin li ser evina ra hene, evindar ji li ser evindara ra hene, lê qasa evina pismam ü dodman Rindê ü Rêber evin tünebu. Rindê pirya bedewbu jê ra digotin Gozel. İja bi salixa Gozel wisa bedew bu wisa bedewbu, di vi dünyayê da li ser wi ra bedew tünebu ye. Şahê dengbêja Şakiro kü bidita, ewê li ser Gozelê külameki evin derxista. Rêber dema kü Rindê didit ü zurdibu bi deqa, bi seeta lê mêzedikir, merifê dora wi diqêryan ü dihejandin wisa xüva dihat, carcara ji xüva diçu dilerizi ü dixeriqi. Dawiyêda Xwedê mirazê wan herdu ciwana kir, miyaser bu ü Gozel ü Rêber zewicin, sê roj ü sê şeva dewet kirin. Bi kêf ü bi xweşi sal derbasbun, zarokên wan çêbun. Ez i bijim si, hun bi bijin 40 sal derbasbu, rojeki Gozel mêzedike çev ü hüstiye Rêber li alyê çepê xar buye. Li doktor u hekima digerinên, tü teşhiseki nadinê. Dizvirin ser mela, şêxa u meşaiqa, nivişt ü xwendina, di welat da şêx ü mele naminin pirya digerinin. Nav Welat da navê wi derketibu hüsti xar. Hekimeki apê van evidara hebuye, rojeki tere mala wan. Mêzedike malda şineki mezin darxistine, digirin ü diqarin. Dipirse eva çiye, çi nine? Divêjin aha aha aha, peki hekiman çi got? hekiman got bila hüsti ü çevê xwe li alyê rastê xar bike, bive bine ü egzersiz bike. İja apê wanê hekim yeki pir hünerkar buye. Mêzedike Gozel li kijan alibe ü küda here Rêber li wi ali mêzedike. Ji wan dipirse, binê wan hindeki dikole, mêzedike çi? hingiya zewicine hüsti ü çevê Rêber li ser Gozel’ê da xare, nav ciyada ji Gozel li alyê çepê radizê ü Rêber ji heta sibê li wi ali xar dibe ü wisa radizê. Apê hekim teşhisa xwe didê; ji wan ra dibêje ji vir ha Gozel’ê li alyê rastê runê ü alyê rastê razê, Rêber ji ji xwê ewê serda xarbe, demeki şunda ewê hüsti ü çevê wi rastbe….

Nivîskar: Rênas SÎPKANÎ

Aralık 2020

 

 

                                                   Wesaita Reş

             Hebu tünebu göndeki pir xweş hebu, bi dar, bi av u bi zozan bu, navê vi göndi Göndê Sor bu. Li vi göndi dü bîra hebun. Dü hev ji kürîkê wanê ezeb hebu. Herdu bîra jî van kürrükên xwe ra keçîk dîgeryan jî bo zewicandînê. Laê birayê biçuk evina wi hebu, keçik u lawik ji hev pir hezdikirin. Birayê biçuk ji vi keçikê heznedikir ü nedixast, digot ji me ra nabe. Rojeki bihistin ü biraê mazin keçikeki diye ji kürê xwe ra, hema seri dan ser lawik, gotin evina xwe zu bihêle, em ji te ra yeki divinên, Lawik ji daiyêda ji evina xwe firamoş bu. İja bî herdu mala wesaitek hebu, reş bu, göndiya navê wi danibun wesaita reş. Herdu bîra dor dikirin, rojê yek lê sardîbu, dîçun lî gönda keçika digeryan. İja li hev fors dikirin, qacqici didan hevdu, min diye te nediye, ewê din digot ez jêhatime, min dü hev diye, yek nebu yek dibe. İja göndê wan dorana giştik hinbibun, wesaita reş kü diditên hema digotin ‘aha eva wesaita ji göndê Sor tê, keçika digerin, ya birayê mezine, yan ji ya birayê piçuke. ija keçikê naha göndibin ji, jiyana gönda naxwazin, qailnabin, divên em lî gönda mêr nakin. ji wi hemu cara keçik nedidan û paşya hüsti yê xwe düxürandin û vala dizvirin mala xwe, dawiyê da bira ê piçuk ji wesaiteki kîri. Wesait sipî bu. Berê diçun mala kê ji hevra digotin, kü bun dü wesait, ji hev dîzi dîçun. Rojeki biraê biçuk çu maleki ji bo keçikxastinê, biraê mezin hêja wi ji vi rewşê tünebu. Ew ji wesaita xwe ya reş sardibe diçe ji bo wi keçikê, gürre gürra dengê wesaitêki tê, keçik direve ber külekê, çi mêzedike, wesaita reş, diqêre; dayê dayê wesaita reş hat. ……. malda li hev qelibin…..jinê wan hineki gelece kirin nav hevda, xudanê li ser wan herdu bîra ra avêt. Ji malê rabun ketin rê. Destê hevda sond xarin; idi em bê hija hevdu naçin derê keseki…..

Nivîskar: Rênas SÎPKANÎ

Aralık 2020

                                     

 Müxtarê Keçel (Çirok)

       Hebu tünebu, göndeki pır xweş hebu, bı dar, bı külilk u bı av bu. İja eva gönd jı alikida şüğülê wi ne xweş bu. Müxtarê vi göndi yeki keçel bu. Navê wi Zınar bu, göndi gıştık jê ra digotên ‘keçel’, ija li ber wi na, li pışt wi dıgotên. Keçel pır mirofeki zalim bu. Dehela jı mın bıpırsên bêjên ka ça zalım bu?

     Wexta ew müxtar bu, jı zarokên meytevêra Dewletê xarin u êmiş (kıior, fındık, kişmiş …) bela dikir. İja müxtarê keçel dest dıda ser, pır hındık lı zarokana beladıkır, pırri wan xarına jı xwe ra mala xweda vedişart, bı xwe u zarru zêrçên xwe u eqrebaê xwe dıxarin. Müellim ji jê müxtar dıtırsi, u jı vi rewşê ra newêrıbu deng bıkıra. Mala wi lı tağa jor bu. Cêvê xwe tiji êmiş dikir, şewqê xwe ser çevê xweda berjêr dıkır, qaputê xwe davêt namila xwe, lı nava tağa jêrê u tağa jorê dıçu u dihat, êmişê zarokan davêt devê xwe dixar u fors dıkır, qıcqıci dıda me göndiyan. İja wê demê rê, elektrik ü telefon tünebun, lê feqiri, belengazi ü şelpezebun pır zef hebu. İja kü wi wısa emiş eşkere dıxar, zarokan ü feqira kü dıditên dılê wan dıxwaz ü zur dıbun lê mêzedıkırın.

Ez bêjım dü sê sal, hun bêjın deh sal aha derbas bu. Dawiyê da müxtari jê dest derket. Wendabuna mıxtariye lê pır gıran hat, pır anor kır, mala xwe bar kır ü jı gönd derket çu, Ecêvek nıfır ê sewi ü külfeta lê peyê xwe bır.

        Merıf sebır bıke, rojê Xwdê zu derbas dibin, ez bêjım deh sal, tü biêje bist sal derba bu. Dawiyê da Xwedê axê wan zarokan pozê wirra ani. Nexweş ket, lê erde ma, qe nıkare xwe bıleqine, nıkarbu devê xwerra xarın büxwe, zıkê wi qül kırıbun bı xortıma tıştê aha bê tem dıdanê. Deh sale nıkare tıştê fena emişan bıxwe, merifên dora wi êmiş dıxwen, ew zur dıbe lê wan mêze dıkır. Êşê win pır bu, axin ü qêrina wi dıçu ezmana. İja dawyawi bu. Xwedê mezıne, axê zarokan ü feqiran jı zalımara nahêle.

Nıviskar: Rênas SİPKANİ

Nisan 2020

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir